Meer dan tienduizend mensen werken in textielfabrieken, in het Britse Leicester, tegen een salaris dat lager ligt dan het minimumloon. Arbeiders verdienen soms niet meer dan 2 pond per uur. Sky News bracht het nieuws maandag naar buiten. Leicester is in lockdown moeten gaan, ten gevolge van de corona-crisis. Vermoed wordt dat in de fabrieken geen rekening werd gehouden met enige vorm van beschermende maatregelen.

Voor moderne slavernij moet een mens tegenwoordig niet naar bijvoorbeeld het Aziatische Bangladesh of bananenrepublieken in Afrika. Ook dichter bij huis werken en leven heel wat mensen in erbarmelijke omstandigheden. De stad Leicester, niet zo ver van Birmingham, telt zo’n duizendvijfhonderd kleine textielfabriekjes.

Jarenlang een publiek geheim

Onderzoek van Sky News toont aan dat arbeiders in deze textielwinkels en –fabriekjes werken tegen een hongerloon. Het minimumloon van 8,72 pond, omgerekend 9,60 euro, wordt aan heel wat werknemers niet uitbetaald. Politicus Adam Clarke, actief in de gemeenteraad van Leicester, laat in de pers optekenen dat de uitbuiting al jarenlang aan de gang is. Het ging hier niet om een ‘publiek geheim’, aldus Clarke, alles was zelfs openlijk geweten.

Het socialistische parlementslid Claudia Webbe, verkozen voor het district Oost-Leicester, vertelt aan Sky News dat ze herhaaldelijk is opgebeld door arbeiders die werken in de textielfabriekjes en -winkels. Deze arbeiders deden anoniem tegen Claudia Webbe hun verhaal aangaande de uitbuiting. Heel wat van deze werknemers durfden niet in de openbaarheid te treden, omdat ze bang zijn hun job te verliezen.

Werken voor 2 euro per uur

De verhalen die aan de oppervlakte komen zijn zonder meer schrijnend. Operatoren die de machines bedienen krijgen zo’n 3 pond per uur uitbetaald (circa 3,30 euro), voor inpakkers zakt het salaris nog verder, tot wel 2 pond per uur (circa 2,20 euro). Het spreekt vanzelf dat deze lonen lang niet volstaan om deftig van te leven. Voor de arbeiders zat er niks anders op dan ellenlange dagen te werken en in verkrotte panden te leven.

De conservatief Andrew Brigden geeft in de media toe dat de problemen reeds jarenlang bekend waren. Er is stilzwijgend op gereageerd, waardoor de werkgevers hun vrolijke gang konden gaan. Het gaat hier om textielfabriekjes die grotendeels leven van verkoop via het internet. Sinds het uitbreken van de corona-crisis is de omzet van deze winkeltjes en fabriekjes enorm toegenomen. De gewone kledingwinkels waren immers verplicht gesloten en dus nam de concurrentie af. De vraag naar kleding nam tijdens de corona-crisis via het internet toe, waardoor deze fabriekjes op volle toeren zijn blijven draaien. In deze clandestiene textielwinkels werd helemaal geen rekening gehouden met veiligheidsmaatregelen. De arbeiders dragen geen mondmaskers en staan op elkaar gepakt. Hoeft het te verbazen dat in Leicester zich sterke uitbraken van het corona-virus hebben voorgedaan in de afgelopen maanden?

Honderdduizend moderne slaven

De Britse regering kwam, via een woordvoerder, met een boodschap naar buiten. De regering zegt werk te zullen maken van het vervolgen van deze uitbuitende werkgevers. Woorden zijn goedkoop, de vraag kan gesteld worden – als het probleem geweten was – waarom politie, justitie en politiek in de afgelopen jaren niets hebben ondernomen om deze wantoestanden een halt toe te roepen. Politieagenten hebben in de afgelopen weken enkele controles uitgevoerd in de desbetreffende fabrieken, maar het was niet altijd even gemakkelijk om de uitbuiting te bewijzen, zo klinkt het bij politie en justitie.

Intussen wordt ook gewezen op de verantwoordelijkheid van de consumenten. Het moet stilaan door gaan dringen tot iedereen dat, wanneer je via internet spotgoedkoop kleding kunt kopen, er iets niet in de haak zit. Duidelijk wordt het ook dat het probleem veel breder gaat dan enkel de stad Leicester. Onderzoek van een denktank, ‘Centre For Social Justice’, toont aan dat er in heel Groot-Brittannië mogelijk tot wel honderdduizend arbeiders in niet-acceptabele omstandigheden moeten werken, omstandigheden die kunnen beschouwd worden als moderne slavernij.

Verplicht mondmaskers dragen

In realiteit is het probleem, naar alle waarschijnlijkheid, nog omvangrijker dan de studie doet uitschijnen. Uitbuiting van werknemers gaat immers veel verder dan textielfabrieken die zich ophouden in vervallen gebouwen. Denken we ook maar aan bijvoorbeeld de prostitutie, waar veel vrouwen gedwongen moeten werken en hun inkomsten aan pooiers moeten afstaan.

Het zal nog een hele tijd duren voor alle illegale textielfabriekjes opgerold zijn in het Verenigd Koninkrijk. Wel bestaat nu de hoop dat de veiligheidsomstandigheden – door middel van controles – enigszins zullen verbeteren. Net als in België heeft de regering in Groot-Brittannië trouwens beslist dat binnenkort iedereen in winkels mondmaskers moet gaan dragen. De Britse regering vreest dat tegen deze winter er tot wel honderdtwintigduizend doden zullen zijn ten gevolge van een tweede golf van het covid19-virus.