De Tsjetsjeense familie Anzorov had al in 2005 in Polen asiel aangevraagd. De nuchtere Polen zagen geen enkele goede reden om dat toe te kennen. De familie ging terug naar huis en probeerde het vijf jaar later opnieuw in Frankrijk. Ook de bevoegde Franse autoriteit (OFPRA) besliste dat de Anzorovs geen politieke vluchtelingen waren. De Tsjetsjeense oorlog was al 14 jaar voorbij. Een activistische rechtbank oordeelde in 2011 anders: het moslimgezin mocht blijven.

Hoe verstandig dat vonnis was, bleek al drie jaar later: de halfzus van Abdoulakh trok in 2014 naar Syrië om te gaan vechten voor IS. Het verhinderde niet dat de familie mocht blijven. Abdoulakh werd enkele maanden geleden 18 en kreeg daardoor automatisch een verblijfrecht van tien jaar. Hij toonde zijn dankbaarheid aan het Franse volk met de onthoofding van Samuel Paty.

De dagelijkse ‘soumission’

Samuel Paty had vooraf zijn islamitische leerlingen aangeraden de klas te verlaten. Hij wilde les geven over de vrijheid van meningsuiting en ging een Mohammed-cartoon van Charlie Hebdo tonen. Een betere illustratie van wat vrije meningsuiting vandaag betekent, is er niet. Het zou zelfs verplichte leerstof moeten zijn. Paty maakte zijn eigen les eigenlijk een beetje nutteloos door de belangrijkste doelgroep naar buiten te sturen.

Je begrijpt niettemin zijn voorzichtigheid. Begin september verscheen een onderzoek waaruit blijkt dat 40 procent van de Franse leraars de eigen les censureert om geen moeilijkheden te krijgen. De moeilijke kinderen van concentratiescholen kan je misschien nog net de baas, maar de moeilijke ouders wil je niet achter je aan. Vraag het maar aan de Vlaamse kleuterjuf Magalie. Na de dood van Paty zal de zelfcensuur nog toenemen.

Ondanks zijn voorzichtigheid dienden verschillende islamitische ouders klacht in. Er was duidelijk al een campagne bezig tegen de leraar. Een islamitisch meisje vond dat ze werd gediscrimineerd omdat ze buiten was gestuurd. De schooldirectie vroeg aan Samuel Paty om zich daarvoor te excuseren. Die directie stuurde ook een inspecteur op hem af “om hem te herinneren aan de regels van de neutraliteit en het secularisme”. Volgens imam Sefrioui had het schoolbestuur hem beloofd op te treden tegen de leraar.

Zonder de moord zouden we nooit horen van al deze voorbeelden uit de dagelijkse praktijk van ‘soumission’ vanwege deze samenleving aan de islam.

Fatwa

Eén moslima was wel in de klas gebleven. Dat zou Paty fataal worden. Achteraf ging ze klagen bij papa. Die maakte een haatvideo tegen de leraar, waarin hij ook Abdelhakim Sefrioui, een bekende islamitische extremist, tevens bestuurslid van de Raad van Imams van Frankrijk, aan het woord liet. Die noemde de leraar een “misdadiger” die “psychologisch geweld” pleegt tegen moslimkinderen. Hij maande de moslims aan om snel te handelen. De video werd duizenden keren bekeken en werd onder andere door een moskee van Parijs gedeeld. Alles wat gebeurde had het karakter van het uitspreken van een fatwa tegen Paty. Abdoulakh zorgde alleen voor de uitvoering. De verhalen over gestoorde enkelingen mogen nu stoppen.

Er zal geen proces meer komen tegen de moordenaars van Samuel Paty. Degene die de executie voltrok werd door de politie doodgeschoten, maar het hele verhaal maakt duidelijk dat hij niet alleen handelde. Op het beklaagdenbankje horen ook te zitten: de vader die de video maakte, de bestuurders van de moskee die de video deelden, imam Seffrioui die de fatwa uitvaardigde, de zwijgende meerderheid van moslims die niet protesteren tegen wat in de naam van hun godsdienst gebeurt en het regelmatig zelfs stiekem toejuichen, het laffe schoolbestuur dat meer bezig was met toegeeflijkheid aan religieuze hysterie dan met de veiligheid van de leraar, de activistische rechters die hun moraliteit kopen op kosten van hun volk, de politici die het beleid mogelijk maken dat voor een permanente import van misdadigers en gevaarlijke gekken zorgt.

Laat ons ook de wegkijkers bij de pers niet vergeten. De Vlaamse pers was niet geweldig geïnteresseerd in de aanslag. De dood van misdadiger George Floyd aan de andere kant van de oceaan was goed voor weken aan uitgebreide journalistieke aandacht. De leidraad bij de berichtgeving over de onthoofding van een Franse leraar die de vrije meningsuiting had durven doceren, leek te zijn: hoe weinig kunnen we hierover schrijven zonder dat het opvalt? De Standaard gaf voorbije maandag wel het woord aan Chams Eddine Zaougui om ons te vertellen dat Abdoulakh eigenlijk geen goede soldaat van de profeet was. Je weet wel, het zijn geen echte islamieten.

Takiyya

Enkele voorzitters van grote moskeeën van Frankrijk hebben de moord afgekeurd. De afgeborstelde minderheid aan de top is slim genoeg om het ritueel van afkeuring te doorlopen en zal ongetwijfeld ook een delegatie sturen naar de begrafenis van Paty. Hun religie laat dat ook toe. De islamistische leer van de takiyya raadt aan te huichelen voor de goede zaak. De grote meerderheid zwijgt, maar vele moslims beschouwen Abdoulakh eigenlijk als een held. Een recente enquête wijst uit dat 70 procent van de Franse moslims vindt dat Charlie Hebdo de cartoons niet mocht publiceren. 75 procent vindt dat de islam boven de waarden van de Franse Republiek staat.

Zondag werd in enkele steden al betoogd tegen de moord. Onder de betogers ongetwijfeld heel wat goedmenende, oprecht boze mensen, maar ze verkeerden in slecht gezelschap. De politici die een enorme verantwoordelijkheid dragen voor de islamisering van de Franse samenleving – en die evengoed morgen gaan betogen tegen “islamofobie” – schamen zich niet nu even “Je suis Samuel” te komen scanderen.

De betogers worden trouwens steeds omkaderd door een organisatie en door slogans en affiches die moeten verhinderen dat ook maar op enig ogenblik naar de religie wordt verwezen die verantwoordelijk is voor de waanzin. De betoging was gericht “contre la haine” in het algemeen. De haat van wie voor wie? “Je suis Charlie” en “Je suis Samuel” klinken mooi als solidariteitsbetuigingen met de slachtoffers, maar hebben geen enkel nut als intussen weggekeken wordt van de daders en hun beweegredenen. Dit soort betogingen hebben de bedoeling de groeiende woede te kanaliseren in een richting die zo weinig mogelijk schade aanricht aan het huidige beleid en die vermijdt dat de ideologie die er aan ten grondslag ligt in vraag wordt gesteld.

De politiek belooft nu – voor de zoveelste keer – een “krachtig beleid” en een “kordaat antwoord op de terreur”. Zeker Macron heeft, met de hete adem in de nek van het Rassemblement National, het thema van het “islamisme” ontdekt. Er worden nu mensen opgepakt die nooit zullen veroordeeld worden en die nooit zullen uitgezet worden. Macron wil nu ook extra beveiliging van de scholen. Serieus, wat gaat dat uithalen?

Er zijn twee dingen die deze samenleving moet doen. Ten eerste de grenzen sluiten voor de gevaarlijke avonturiers die vanuit de gehele wereld op ons afkomen. Ten tweede de islam confronteren en duidelijk maken dat we geen enkele toegeving meer zullen doen op onze waarden en identiteit. Begin maar met een Mohammed-cartoon op te hangen in elke middelbare klas van Europa. Indien er moslims zijn die het daar moeilijk mee hebben, moeten we hen vragen, zoals Paty vroeg aan zijn leerlingen, om dan maar buiten te gaan. Uit het land dan. Er zijn in de wereld rond de 50 staten met een islamitische meerderheid. Ze hebben ‘l’embarras du choix’.