Zo, we hebben een Belgische regering oude stijl. Een samenraapsel van partijen en meningen, van het uiterst linkse Ecolo tot de diepblauwe Open Vld. Het regeerakkoord staat nog vol met “onzekerheden”, “nog verder te onderzoeken” of “advies nog af te wachten”.

Vorige week schreef ik in mijn editoriaal: “Belangrijk wordt wel om te onthouden hoe verdeeld en beschadigd Open Vld en CD&V uit de regeringsvorming komen.” Ik schrijf er vandaag ook nog bij: hoe groot is de schade bij Groen en bij de MR? Samengevat: het is interne ruzie bij vier van de zeven regeringspartijen. Vier voorzitters zitten op een stoel waar andere partijleden aan de poten zitten te zagen. Of dit de stabiliteit ten goede komt…?

Hyperkineet Kristof Calvo mag het schudden als minister. Als u ’t Pallieterke van 3 september erbij neemt, dan kan u op blz. 2 lezen dat wij dat toen al neerpenden. Maar Calvo leest ’t Pallieterke natuurlijk niet en dus zag hij het mes in zijn rug niet aankomen. Overigens, in hetzelfde artikel kondigden we aan dat Tinne Van der Straeten én Petra De Sutter de voorkeur genoten om minister te worden. Er was een veto vanwege Open Vld om Calvo minister te maken en er was de vraag aan Groen om ‘serieuze’ ministers te leveren. Al snap ik echt niet wat Petra De Sutter, een professor-dokter, komt doen op de post “Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven”. Een ‘miscast’ die ook tot spanningen zal leiden, want ik vermoed zo dat Petra niet echt gelukkig is met de haar toegewezen ministerpost. Maar blijkbaar kon Almaci niets beters uit de onderhandelingen halen.

En dan is er nog de keuze van CD&V om Annelies Verlinden als minister van Binnenlandse Zaken én Institutionele Hervormingen. Mevrouw Verlinden schijnt een heel slimme advocate te zijn, maar heeft geen enkele ervaring in de Wetstraat. En, ze heeft weinig of geen kaas gegeten van staatsrecht. Misschien eens een cursus volgen bij Hendrik Vuye? Zij moet nu een volgende ‘staatshervorming’ voorbereiden. Tijdens haar eerste interview in De ochtend op Radio 1 verklaarde ze dat een staatshervorming voor haar in beide richtingen kan gaan. Dat wil zeggen: er kunnen extra bevoegdheden naar de regio’s gaan, maar evengoed kan er gedacht worden aan herfederalisering, waarbij bevoegdheden terug worden overgeheveld van het Vlaamse niveau naar het Belgische niveau.

Zes van de zeven partijen verzetten zich tegen verdere regionalisering. En de zevende partij verklaart dat het in twee richtingen kan gaan. Haken en ogen, en een dood konijn. Dat is wat ik verwacht van de voorbereiding voor een volgende staatshervorming. Neen, dit is niet mijn regering.