De toenemende invloed van de radicale islam die mee de oorzaak is van de gruwelmoord op leerkracht Samuel Paty is volgens steeds meer politici en opiniemakers een gevolg van het zogenaamde “islamogauchisme”. De linkerzijde weigerde jarenlang de ogen te openen voor het groeiende moslimfundamentalisme in Frankrijk.

Het is minister van onderwijs Jean-Michel Blanquer die de term “islamogauchisme” lanceerde tijdens de vele debatten na de onthoofding van leraar Samuel Paty door een Tsjetjeense moslimfundamentalist. Volgens Blanquer kan de radicale islam in Frankrijk woekeren omdat de linkerzijde al te vaak wegkeek toen moslimkringen werden geïnfiltreerd door radicale elementen. Uit vrees om voor racist te worden uitgescholden was men voorstander van open grenzen, het binnenlaten van radicale islam en het negeren van het heilige Franse principe van laïcité of duidelijke scheiding van Kerk en staat.

Een beschuldigende vinger naar La France Insoumise

Blanquer: “Wat men gemeenzaam het islamogauchisme noemt slaat bijvoorbeeld toe aan de universiteiten waar officiële studentenorganisaties hun ogen sluiten voor een islamistisch discours. En ook in de kringen van la France Insoumise waar zo’n ideologie gepromoot wordt, wat tot het ergste kan leiden.” La France Insoumise is de partij van de radicaal-linkse Jean-Luc Mélenchon die steeds meer stemmen gaat ronselen bij moslims in de Franse voorsteden omdat het linkse blanke arbeiderselectoraat allang naar het Front National/Rassemblement National is overgestapt.

Op zich is het natuurlijk niet verboden om in een nieuwe vijver aan kiezers te vissen. Maar wat pijnlijk is, is dat Mélenchon, die uit een linkse Franse stroming komt die bekend staat om zijn radicale antiklerikalisme, de radicale islam negeert of vergoelijkt. Ook voormalig premier Manuel Valls wijst met een beschuldigende vinger naar La France Insoumise. Op 10 november 2019 nam de partij van Mélenchon deel aan een betoging tegen islamofobie. Aanleiding was een schietpartij op een moskee in Bayonne waar twee zwaargewonden vielen. Alleen werden tijdens de betoging antizionistische en zelfs antisemitische slogans geroepen. Er werd ook “Allah Akbar” geschreeuwd, niet ver van de Bataclan waar in 2015 de slachtpartij plaatsvond. La France Insoumise liet begaan. Niet verwonderlijk, want dat antisemitisme is allang doorgedrongen in radicaal-linkse kringen. Waarbij zelfs de sprong wordt gemaakt naar negationisme. Denken we maar aan de linkse anarchist Paul Rassinier die met zijn geschriften waarin het bestaan van de gaskamers wordt ontkend, succes had in extreem-linkse kringen. Ook voor radicale moslims zijn verwijzingen naar de Holocaust taboe. We schreven het hier al vorige week: leraars durven in klassen met veel moslims amper nog te praten over de Jodenvervolging tijdens WO II. Deze ideologische toenadering tussen extreem-links en het moslimfundamentalisme werd al in 2002 vastgesteld door historicus Pierre-André Taguieff die de term lanceerde.

De “laïcards” vlogen buiten

Mélenchon kreeg in de nasleep van de moord op Paty veel kritiek en besefte dat hij moest reageren. Voor het eerst had hij het over “islamistische terreur” die hij streng veroordeelde. Feit is echter dat de “laïcards” binnen La France Insoumise de voorbije jaren werden buitengegooid: François Cocq, Djordje Kuzmanovic, Henri Pena-Ruiz. En Danièle Obono, de Frans-Gabonese verkozene voor de partij, zei begin september op TV “dat ze niet geweend had” toen radicale moslims een slachtpartij aanrichtten op de redactie van Charlie Hebdo. In een begin deze maand verschenen boek “Mélenchon. La chute” geeft de voorzitter van La France Insoumise toe dat hij onvoldoende aandacht heeft gehad voor de principes van de laïcité.

Toch hebben een aantal kopstukken van de partij hun les niet geleerd. Clementine Autin van La France Insoumise hanteert de klassieke truc door de aandacht af te leiden van haar partij en het islamfundamentalisme: het Rassemblement National van Marine Le Pen “predikt ook haat.” Het doet natuurlijk pijn dat er in verschillende TV-debatten wordt toegegeven dat de partij van de Le Pens al jaren terecht waarschuwt voor de invloed van de radicale islam.

Een recente peiling van Cnews leert dat 44 procent van de Fransen Marine Le Pen beschouwen als de beste persoon om de strijd met het islamisme aan te gaan. Macron haalt 37 procent, Xavier Bertrand (ex-Les Républicains) 33 procent. Macron heeft zich in de strijd tegen de radicale islam altijd dubbelzinnig opgesteld. En hij heeft het debat ook verziekt door de Fransen te culpabiliseren voor hun rol tijdens de kolonisering van een aantal Afrikaanse moslimlanden. Nu kan hij de perceptie bijsturen door hard op te treden tegen radicale imams. Er worden er 231 uit het land gezet, al was dit al beslist voor de moord op Paty. De boycot van Franse producten in een aantal moslimlanden en de kritiek van de Turkse president Erdogan zijn een cadeau voor de president. Vraag is hoelang Macron daarvan kan profiteren. Tot de volgende moordaanslag?