Een arrogante en infantiele communicatie, tegenstanders wegzetten als zuurpruimen, alles met een Belgicistisch sausje overgieten. De manier waarop over het coronabeleid wordt gecommuniceerd draagt het keurmerk van paarsgroen. Ondertussen helpen de ‘cheerleaders’ in de media de regering-De Croo een handje.

Even terug naar 2012. Twee VRT-journalisten brengen het boek “De Keizer van Oostende” uit over de malversaties en vriendjespolitiek – om niet van gesjoemel te spreken – van de clan rond Johan Vande Lanotte in Oostende. De reacties lieten niet lang op zich wachten. De journalisten werden een tijdlang op non-actief gezet. En Vande Lanotte mocht het die avond zelf zonder kritiek komen uitleggen op Terzake. Hij kreeg ook massaal steun van de geschreven pers waarbij een aantal journalisten gewoon beweerden dat ze het boek niet eens hadden gelezen.

Deze week gebeurde iets vergelijkbaars. In de arrogantie en betweterigheid die hem eigen is had minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (sp.a) een kemel geschoten. Hij stelde dat de sluiting van de niet-essentiële winkels wetenschappelijk gezien niet onderbouwd was en vooral een schokeffect moest ressorteren. “Den blok erop”, was vooral een signaal. De verontwaardigde reacties lieten niet op zich wachten. Bij oppositiepartij N-VA, maar ook bij federale regeringspartner MR. De socialisten openden de hulplijnen naar de pers. In de edito’s werd Vandenbroucke niet te hard aangepakt. En op de VRT konden eerst partijvoorzitter Conner Rousseau (Terzake) en daarna Frank Vandenbroucke zelf (De Afspraak) de vis verdrinken. Met amper kritische journalisten aan de andere kant van de tafel. De oude paarsgroene trukendoos werd bovengehaald. Geknoei, onvermogen en slechte communicatie moeten snel gecounterd worden door de publieke opinie via de bevriende pers aan te spreken. Het was zo twintig jaar geleden, het is vandaag niet anders.

Communicatie voor de kleuterklas

De coronacijfers mogen dan wel dalen, de regering-De Croo heeft niet de beste week achter de rug. Het is duidelijk dat het duo De Croo-Vandenbroucke de regie strak in de hand houdt en binnen de regering weinig dissidentie aanvaardt. De andere ministers moeten de strenge corona-aanpak volgen. Punt.

Om dit kracht bij te zetten richting publieke opinie werd nog een aloude campagne gelanceerd waarbij de kiezers als kleuters of louter als adepten van brood en spelen worden afgeschilderd. “Wij zijn een ploeg van 11 miljoen”, de klassieke unitaire voetbalmetafoor zorgt voor plaatsvervangende schaamte. De indruk ontstaat dat men voor het voetbal koos nadat Vlaanderen al even flauw de vergelijking maakt met het wielrennen en de Flandriens die niet opgeven.

Dit videospotje zal het belgicistische gevoel niet aanwakkeren. Zeker niet als blijkt dat er nu al spanningen zijn binnen de regering tussen MR en sp.a. Conner Rousseau gebruikte Terzake om erop te wijzen dat de versoepelingen van september die mee geleid hebben tot de tweede coronagolf voor een deel de verantwoordelijkheid is van de regering Wilmès, met een MR-premier dus.

Wie kritiek heeft op de aanpak van de regering-De Croo – zowel naar de vorm als naar de inhoud – wordt ondertussen weggezet als een zuurpruim. De cheerleaders van paarsgroen in de media, De Standaard en De Morgen voorop, doen duchtig mee.

Een alternatieve waarheid

Het verschil met de eerste paarsgroene en paarse regeringen is voorlopig wel nog dat kritische journalisten niet worden afgedreigd. Maar wat niet is, kan nog komen.

Wel is te horen dat opiniemakers zoals economen die kritisch zijn voor het Vivaldi-beleid al eens een boze minister aan de lijn krijgen. Vooral minister van Justitie Vincent Van Quickenborne (Open Vld) profileert zich graag als de onvoorwaardelijke verdediger van de paarsgroene+CD&V-formule. En zeggen dat dit de Vlaamse liberaal was die het meest kritisch stond tegenover een Vivaldi-formule. Maar van Q is bekend dat principes zeer rekbaar zijn.

Het pijnlijke aan de huidige ploeg is dat ook de CD&V al te gemakkelijk meestapt in het paarsgroene narratief. We hebben het hier niet over minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden (CD&V) die stevig flatert, zoals bij haar mededeling dat wie een kersttuinfeest in beperkte kring bijwoont naar huis moet terugkeren om naar het toilet te gaan.

Wel over het interview met CD&V-vicepremier en minister van Financiën Vincent Van Peteghem in De Standaard. Een vraaggesprek dat omwille van de Vandenbroucke-heisa wat tussen de plooien was gevallen. Van Peteghem verkoopt daar de klassieke lege CVP-praat dat zijn partij zich het best voelt in het centrum. En dus past Vivaldi hem beter dan de Zweedse coalitie, want er zitten zowel linkse als rechtse partijen in.

Het meest hallucinante aan het interview had echter betrekking op de nieuwe effectentaks. Aangezien dat officieel een ‘solidariteitsbijdrage’ is die moet helpen om de extra kosten van de gezondheidszorg op te vangen, telt dit niet mee bij de belastingen die de regering-De Croo invoert, aldus de minister. Dus, je geeft een taks een andere naam en het is geen taks. Of hoe de federale regering die wat graag beweert de strijd aan te gaan tegen fake news zelf alternatieve waarheden verkondigt.