Het is al een tijdje rustig rond Kristof Calvo. In de nacht van 30 september op 1 oktober, toen de ministerpostjes uitgedeeld werden, stormde het nog hevig rond hem. Daarna volgden drie weken radiostilte, waarna hij terugkwam als een gelouterd figuur die zijn functie van fractieleider van Groen/Ecolo in de Kamer ten volle zou opnemen. Sindsdien hebben we hem in de media bijna niet meer opgemerkt.

Enkele dagen geleden lazen we nog een interview met hem in de Krant van West-Vlaanderen. “Ik zal niet eeuwig aan politiek doen”, laat hij daarin optekenen, na een bekentenis dat hij begin oktober ernstig overwogen had te stoppen met politiek. Het achterste van zijn tong laat Calvo uiteraard niet zien, maar we vragen het ons toch af: zou hij beseffen dat zijn politieke carrière zo goed als voorbij is?

Grensrechter tegen je eigen ploeg

Wat houdt die functie eigenlijk in, fractieleider zijn van een (kleine) regeringspartij? Om kort te gaan: veel eer valt er niet mee te rapen. Op tv word je eigenlijk alleen nog uitgenodigd voor debatten onder fractieleiders, om vooral niets te zeggen, bloemetjes te werpen naar de fractieleiders van de andere regeringspartijen, en hun bloemetjes in ontvangst te nemen. Daarvoor gaat niemand in de politiek, tenzij je Servais Verherstraeten heet.

Kom je toch eens op tv of de radio om een politiek standpunt te verdedigen, dan alleen wanneer de bevoegde minister de onpopulaire maatregel zelf niet wil verdedigen, of de maatregel rechtstreeks ingaat tegen het partijstandpunt, en de partijvoorzitter het vuile werk zelf niet wil opknappen. We kunnen nu al verzekeren: Meyrem Almaci zal het Kristof Calvo gunnen om op die manier vaak op tv te komen.

En dan zijn er natuurlijk nog de eigen fractieleden, die Kristof Calvo de komende jaren streng in het gareel zal moeten houden. En die hij bij teveel dissidentie persoonlijk het figuurlijke nekschot zal moeten geven. Grensrechter spelen dus, maar dan alleen tegen je eigen ploeg. Hij mag dan wel tegen de zijlijn zijn, het is net daar dat hij zich nu bevindt. Deze functie kleedt de man gewoonweg niet.

Beterschap in 2024?

Zit er dan veel beterschap in na de verkiezingen van (ten laatste) 2024? We vrezen – voor hem – van niet. Het zal ten eerste afwachten worden of Groen bij de volgende federale verkiezingen überhaupt de kiesdrempel nog wel haalt. In 2019 haalde Groen in de kieskring Antwerpen exact 11,00 procent van de stemmen, iets meer dan het Vlaamse gemiddelde, en goed voor twee zetels. CD&V haalde met een paar honderd stemmen meer een derde zetel binnen. Maar zet de huidige trend in de peilingen zich door, en volgt de kieskring Antwerpen de nationale trend, dan is er van een derde zetel geen sprake meer, en wordt zelfs die tweede zetel een strijdplaats.

De vraag is dan: gaat de partijvoorzitter aan de kop van de Antwerpse lijst werkelijk een man met een bleek velletje en zonder woestijngeloof dulden, zeker als die niet eens tot haar clan behoort? Dat die fractieleider maar eens laat zien wat hij waard is in een verkiezingsstrijd, zal ze zeggen, waarna we het Kristof Calvo na een paar dagen uitwaaien aan de kust al horen zeggen: “als fractievoorzitter zal ik deze lijst vanop de tweede plaats ondersteunen”.

Fin de carrière

De carrière van Kristof Calvo is over. “Ik vertel jullie geen geheim dat het niet meteen mijn ultieme ambitie was om hier vandaag te staan”, zei hij tijdens het Kamerdebat over de regeringsverklaring. We denken dat het sindsdien voor hem elke dag een beetje sterven is geweest. In zijn plaats zouden we stilaan onze memoires beginnen schrijven van een politieke carrière die niet heeft mogen zijn, ten dele omwille van persoonlijke intriges, maar ten dele ook omwille van de politiek-correcte ideologie van Groen die de uitvoering van die intriges zo gemakkelijk maakte. Hij kan maar beter zorgen dat hij tegen 2024 zijn schaapjes op het droge heeft, bijvoorbeeld met een rustig baantje bij één of andere NGO.