Met zijn idee landbouwgronden te kopen buiten Brussel, oogstte – excusez le mot –  Alain Maron (Ecolo) vooral bakken kritiek. Het idee is dan ook krankjorum, maar tegelijk tekenend voor een bepaalde mentaliteit in zijn partij. Kenmerkend ook voor een zekere Brusselse mentaliteit: arrogant en steeds meer insulair.

Zonder meer ‘helder’ zou men wat hogerop zeggen in wat Matthias Storme ietwat provocatief “het bevrijde deel van de Nederlanden” noemde. Het draait allemaal rond lokale landbouw, korte ketens, bio, kortom thema’s die de groene beweging – ecologisch wel te verstaan, want toevallig is dat nu net de kleur van een bepaald geloof – zich onterecht exclusief toegeëigend heeft. Nu ja, wat is lang, natuurlijk. Oekraïne-Brussel is dat zonder twijfel, maar komende van de Westhoek of Haspengouw… En voor wie niet mee zou zijn: ons aanknopingspunt is natuurlijk de verklaring van Brussels minister Alain Maron (Ecolo) dat Brussel zelf maar landbouwgronden in Vlaanderen en Wallonië moet gaan aankopen. De gevoeligheid vatte hij blijkbaar niet, maar wat ons opviel: de reactie aan Waalse zijde was beduidend heviger dan aan Vlaamse kant. Net zoals bij dat verhaal van die stadstol. Elke vogel zingt natuurlijk zoals hij gebekt is en verschillende politieke meerderheden zullen ook wel een rol spelen; feit is dat het een Wallo-Brux oplevert met heel wat interne spanningen. Maar terug naar Maron, zijn partij en zijn ‘Reichsministerium für Ernährung und Landwirtschaft’.

“Hôpital Flamand”

Een tijdje geleden was hij laatdunkend over het UZ Brussel dat hij als “un hôpital Flamand” omschreef. De waarschuwingen voor de tweede golf die uit die hoek komen vond hij maar niets, paniekzaaierij. Nu ja, niet alleen is het UZ inderdaad “Flamand” in de zin dat het als universitair ziekenhuis niet eens aan de taalwet onderhevig is. Strikt genomen zou het zich kunnen veroorloven enkel Nederlandstalige dienstverlening aan te bieden, in de praktijk is het echter de meest meertalige plek uit het Brussels ziekenhuislandschap. En neem van ons aan dat het beter is daar verzorgd te worden dan in menig “Hôpital Bruxellois”.

Antiwesters

Er zit iets vreemds aan die groene familie, en in het bijzonder aan Ecolo. Trots vormen beide partijen één fractie in de Kamer. Uiteraard overstijgen ze die archaïsche communautaire tegenstellingen, maar dan voornamelijk in het Frans. Het valt op dat zo’n uithaal wel vaker voorkomt bij Ecolo-creaturen. Steeds paraat om de rode loper uit te rollen voor wie van heinde en ver komt, maar tegelijk antiwesters en anti-Vlaams. Wijlen Dolf Cauwelier, een minzaam man die in 1989 verkozen werd in  het allereerste Brussels parlement,  deed daar ‘off the record’ ook wel eens zijn beklag over. En ongetwijfeld kan Luckas Vander Taelen er ook wel wat verhalen over kwijt.

Eurostadion

De attitude van Maron is ook tekenend voor de moeizame relatie die Brussel heeft met haar ommeland. Er was zopas nog de stadstol waar geen overleg voor nodig was, of nog het wijzigen van bepaalde toegangswegen waardoor het heuse flessenhalzen zijn. Wat verder terug was er het ambitieuze plan om op Parking C een stadion te bouwen. Overleg met de gemeente Grimbergen op wier grondgebied de parking ligt? Niet nodig. Nee, eenzijdig werd tijdens een conclaaf in Oostende beslist dat dit ging gebeuren. En deze opstelling deed het dossier in het gezicht van de Brusselse regering ontploffen. Stevig verzet vanuit de lokale oppositie (vooral de lijst Vernieuwing en N-VA), beide inmiddels deel uitmakend van een nieuwe meerderheid, slaagde erin om het project te torpederen. Het gevolg is dat Parking C vandaag nog steeds een parking is. Een tijdje geleden ging ook juridisch de laatste sprankel hoop alsnog een vergunning te verkrijgen voor het stadion verloren.

PMRV